Sanberk anne ile Uyuyor

Doğdan beri devamla kucağımda duran bebekti Sanberk.Uyurken bile uzun süre kucağımda uyurdu ben ise o 6 ay boyunca oturarak uyudum.Gaz problemimiz yoktu ama işte illa kucağımda uyumak istiyordu.Ona emzirmediğime bağlıyorum.Bierondan beslediğin için yeterince bana doyamıyordu o ihtiyacını bu kilde gideriyordu.İlgiç olan bundan hiç şikayetim yoktu tam tersi O kucağımdayken çok rahatlıyordum.tüm korkularım endişelerim geçiyordu kalbim huzur buluyordu.altı aylığından sonra onu ağrlığından devamlı bir sırt ağrım oldu ve bu sıcak kucaklamadan vazgeçmek zorundaydık.İlk baştan yine kucağımda alıp yatıyordum böyle yavaş yavaş yanıma yatırdım daha sonra da kendi yatağına geçti.böyle 10 aylık bebeğim artık kendi yatağında uyuyordu.Dönem dönem gecelri uyanıp kucağımı istedi hiç redetmedim hep aldım sakinleştim uyutum ve tekrar yatağına yatırdım.Hiç sorun yaşmadık.Sabh gayet menun mutlu uyanıyordu.Üç yaşına kadar böyle devam etti biizm uyuku düzenimiz.ama ama anne işe başladı ve o günden itibaren Sanberk annesinin yatağını daha dpğru kucağını tercih ediyor.Eskisi gibi yapmaya çalıştım.Yanıma uyutup sonra kendi yatağına yatırıyorum ama ya o anda uyanır ve bağrır ya da sabaha karşı uyanır ve onu kendi yatağına yatırdığım için kızıyor ban.Ki gündüz biizm odada değil kendi odasında uyur hiç sorun çıkarmaz.bu duurmda ne yapmalıyım şimdilik sesimi çıkartmıyorum yanımda uyuyors sabah beni okşayarak uyandırıyor.Öpücükler sarılmalar ila günümüz başlıyoruz.Ben bir anne olark bu durumdan memnunum.Onu çok özlediğim için gece onun kokusunu sıcağını hissetmekten ihtiyac duyyorum...ama ama  bu doğrumudur.ya ilere bakarsak ileri için bu doğrumudur.İç güdüsel olark yaptığım doğru olduğunnu hissediyorum ama ya yanlış ise ya bu benim ihtiyaçlarımı yansatıyor....Bir yerde okumuştum 3 yaşından sonra çocuklar anne yanında uyumamsı gerek..heleki erkek çocuk..ama her okduğumuz şey ne kadar doğru...Gerçekten kafam çok karaşık.....Kitaplar bunun yanlış olduğunu yazar ama biz Sanberkle çok mutluyuz böyle......

2.5 Yaşındaki Sanberk

Nedense 2.5 yaşı çok bekledim hep.Annelik sorumluğudan biraz kaçamak yapabileceğim diye düşünmüştüm.Yanımda eski bebek değil de büyük bir çocuk olacak sanmıştım.Yanılmadım artık eve yalnız değilim güzel hoş sohbet edebileceğm bir arkadaşım var.Bütün gün sıcak içten vıdıları dinler kanatlarım büyüyor.Heleki bir gülmesi var:)bayılıyorum resmen:)Belki de içinden gülmek gelmiyor ama bu çok komik didiğim için büyük insan gibi kahka atmaya çalışıyor:)

Daha geçen hafta benden korkan çoğumu tekrar kendi tarafıma çekebildim,tekrar bana güvenebilir diye mesajı vermeye çalışıyorum.Şuan çok mutluyuz.Sinirlenmiyormuyuz yok yine hem Ben hem O kızdığımız bağırmamız anları var.Ama ikimiz büyümeye çalışıyoruz ve kendi kendimizi naıl kontrola edeceğimiz öğreniyoruz.

Maalsef kızdım,sinirlendim,vuracam seni,bağırma,bıktım bıktım kelimeleri çok erken yaşta öğrendi.Tek umurudmuz bunlar geride bırakıp ilerde daha güzel kelimelerle değitirmektedir.

Bol bol sarıluyoruz birbirimiz,bol bol öpücükler ve sayısız Seni Çok Seviyorum var günümüzde:)Benim de içim ısnıp duruyor,ruhum sakinleşiyor beyinim rahatlıyor.Günümüzdeki güzel anlar artıkkça daha da ümütlenyorum daha güçlü oluyorum sanki.Kurt Kürkünü değiştirir ama huyunu değiştirmez atasöz üzerinde çok düşündüm.Doğru ise ben hep böyle kolay sinirlenip patlayan birimi kalcam diye düşünüyorum.Ama  yine kendime moral verebildim:)Eğer önceden sakin, gülen bir insandıyım ise demkki yine eski halime gelebilrim.Çünkü aslında O insan benim.Hayata seven tüm güzelliklerine değer veren,hep iyimser,etrafta sevgi veren insan benim.Ben iyi yürekli merhametli bir insanım,yardım etmeye seven biriyim hatta bundan mutlu oluyorum.Canı yakın,insanları güzeliğini,mesleğine göre değil taşıdığı iç özeliklerine göre değer veren benim.Kimsenin kötülüğünü yapmama değil istemem bile bana bunu yapmış olsa bile.Ben iyi bir insanım tüm güzel tarflarımı neden çocğuma göstermeyimki.Beni benim olduğum gibi sevsin benimleguru duysun.Bu benim annem dediğinde içinde huzur ve güvenlik hissetsin.Bir gün eski yaraları iyileşmiş unutlmuş olcağını inanaıyorum tek tük bozuk havada sızlasa da en BİZ yine en büyük fıtınlara dayanacağımızdan eminim.

Bir sağlıklı çocuk yetiştirmek için ne sağlıklı yemekler ne temiz havadaki yürüyüşler yeterlideri.En önemli olanı anne ve çocuk ilişkinin sağlıklı olmasıdır.Arkadaş gibi değil.Ben onun arkadaşı olmama,aradaşlar bencildir senden önce kendilerini severler.Ben onun annesiyim herşeyden kendimden önce ONU SEVİYORUM.

GÜLE GÜLE BÜYÜ GÜZEL OĞLUM.

EN BÜYÜK İTİRAFIM

 İki buçuk Yaş:((((((((((evet gülmüyorum çünkü beklediğimden daha zor bir yaş oldu bizim için.İki buçuk yaş bize ne getirdi.Bağaran, sinirleyen,kızınca her atrafı mahveden bir anne ve bir çocuk getirdi.İki buçuk yaş şimidiya kadar iyi çocuk yetiştirmek için yaptığımız çabalar belli olmaya başladı ama bunun yanına tüm yanlış larımız da tamamen çıktı.Onun intikamını alıyor şimdi oğlum.
Keşke bütün okuduklarımızı bildiklerimiz uygulabilsek ama biz kendimiz daha büyümemiş olgunlaşmamış olunca bile bile hatalar yapıyoruz.Çocukla birlikte biz de büyüyoruz,akılanıyoruz ama bunun bedelini oğlum ödeyecektir.Buna üzülüyorum işte.

 Evet tüm anneler sinirlenip bağrır,benim annem de bazen sesini yükseltirdi ama ben o anneler gibi değilim,ben sinirlenince kaçsın dünya benden.Gözüm döner kimseyi saymam görmem.Bu huyumla nasıl başa çıkacam hiç bilmiyorum.Artık sesimi yükseltmeden bir gün geçirmek benim için büyük bir başarıdır.Nasıl devam edeceğiz biz böyle.Bazen çok umutsuz düşüyorum,kendimden nefret etmiş oluyorum.Bu güzel yavruya kıyılırmı hiç,bu umutla dolu gözler ve herşeye rağmen yine anne diye ağlayan meleğime bunu nasıl yaptım diyorum ben de oturup ağlıyorum.Ama ağlamak bir çözüm mü .....DEĞİL
İtirfam bu işte ama o kadar utanıyorumki yazamıyorum bile:(Siz anladınız değilmi:)

bunu yazmam sebebi diyer anelere yönelik,LÜTFEN LÜTFEN ANNELER BENİM HATAMI YAPIP ÇOCUKLARINIZI KİRLETMEYİNİZ.

Anne-Sanberk-Baba

Bu postam Sanbeber-Babba olacaktı ama baktımki bu ilişkiyi anlatabilmek için kendimden bahsetmeden tam anlatılmaz bir ilişki.Anatmadan önce bir derin nefes alıp bir uzun ooooooooooooooofffffffffffffff çekmek istiyorum.
Sanberk çok zor bir çocuk olmadı ama öyle kolay da diyemiyorum.Bir çok kez beniçok zorladı ama uzun sürmeden ortak bir noktaya vardık hep.Dönem dönem hem yemek hem uyuku sorunları yaşadık ama yine çabucak geçti bitti oluyor.tam şikayet edecekken o birden düzene giriyordu.Hala da öyle daha geçen hafta ağızındaki yemekleri bekletiyor dert ederken birden normala döndü.Sebei öyle de anlamadım.Yani Sanberk her zamna kendi sorunlarını kendi çözdü diyebilrim.Benim yaptığım tek şey sabır ve zamana bırakmaktı.
Bababya gelince durum farklı.....babamız çok çok ilgili çok sabırlı her nazlığını çeken hayır diyemeyen bir baba....Ama ikisinin arasında bir soru var hep...Sanberk babasını ne kadar sevse de babsına karşı saldırgan hareketleri de yapıyor.Aslında saldırgan kelime çok uyugun değil ama başak bir şekilde nasıl ifade edebileceğimi bilmiyorum.En sonunda URas-Nihalin oğlunan fikir aldım sanırm bizimki de Uras gibi babasına komiklik yapıyor.Çünkü güzlece oyun oynarken birden babsına ayakla vurur gözlerini elel kapatıp babsına acıtırırana kadar basar.Baba ne kadar sabırlı olursa da bazen dayanamayıp bırak diye bağrıyor.Anlatıyoruz anlatıyoruz ama yanlış bir şekilde anlatıyoruz.aciyor dememiz kim analıyorki.....Bunu yapınca da bana bakıp gülüyor..Dünden bir sorun da değil artık bir sene olacak.Dönem dönem kayboldu azaldı ve tekrar geri geldi.Şuan azılmış durumda ama tamamen gitmedi.Artık bundan vazgeçeceğini umudumuz yok.Tek zamana bırakmak çok üstüne gitmemek ve bişey omamaış gibi davranmaya karar verdik.Çünkü bunu yapması için sebebi ne olduğunu bilmeyiz ama şu varki bununla bir şekilde ilgimiz çekiyorki onun isteği bu galiba.
Oysa babası gibi olmak istiyormuş bunun için pekmez sevmese de yiyor çünkü pekemz yiyen çocuklar aba gibi güçlü olurlarmış:)koska kremlardaki çocuk bizden kopiya çekti galiba:)
Daha da çok şey şunu bunu hep baba gibi yaptım abbam gibi yapacam ben baba gibi oldum.Bir gün babsı ikis gri reng kazak giyince akma akadar çıkarmtadı 'baba gibi oldum'deyip çıkartammaı izin vermedi.Yemek yerken de babsına diktale izleyip aynı hareketleri yapıyor.Babası salça sever diye bizimki de bayılır.Kaldı babası gibi de konuşmaya çalışsın şimdilik benim konuşmama taklit ediyor sanırm süreki onunla olduğum için amaçok yakında küçük bir babamız olacağı kesin:)
Babamız çok seviyor ama sabrını ölçemeyi vazgeçmiyor..ne zamna akadar ...bitermi hiç....????????????
Umarım biraz akılanınca bu sorunlar geçer ve daha da güzel bir baba-oğlu ilişki ortaya çıkar.Buna eminim ben::)



Untitled from fikriye natıkova on Vimeo.