Doğdan beri devamla kucağımda duran bebekti Sanberk.Uyurken bile uzun süre kucağımda uyurdu ben ise o 6 ay boyunca oturarak uyudum.Gaz problemimiz yoktu ama işte illa kucağımda uyumak istiyordu.Ona emzirmediğime bağlıyorum.Bierondan beslediğin için yeterince bana doyamıyordu o ihtiyacını bu kilde gideriyordu.İlgiç olan bundan hiç şikayetim yoktu tam tersi O kucağımdayken çok rahatlıyordum.tüm korkularım endişelerim geçiyordu kalbim huzur buluyordu.altı aylığından sonra onu ağrlığından devamlı bir sırt ağrım oldu ve bu sıcak kucaklamadan vazgeçmek zorundaydık.İlk baştan yine kucağımda alıp yatıyordum böyle yavaş yavaş yanıma yatırdım daha sonra da kendi yatağına geçti.böyle 10 aylık bebeğim artık kendi yatağında uyuyordu.Dönem dönem gecelri uyanıp kucağımı istedi hiç redetmedim hep aldım sakinleştim uyutum ve tekrar yatağına yatırdım.Hiç sorun yaşmadık.Sabh gayet menun mutlu uyanıyordu.Üç yaşına kadar böyle devam etti biizm uyuku düzenimiz.ama ama anne işe başladı ve o günden itibaren Sanberk annesinin yatağını daha dpğru kucağını tercih ediyor.Eskisi gibi yapmaya çalıştım.Yanıma uyutup sonra kendi yatağına yatırıyorum ama ya o anda uyanır ve bağrır ya da sabaha karşı uyanır ve onu kendi yatağına yatırdığım için kızıyor ban.Ki gündüz biizm odada değil kendi odasında uyur hiç sorun çıkarmaz.bu duurmda ne yapmalıyım şimdilik sesimi çıkartmıyorum yanımda uyuyors sabah beni okşayarak uyandırıyor.Öpücükler sarılmalar ila günümüz başlıyoruz.Ben bir anne olark bu durumdan memnunum.Onu çok özlediğim için gece onun kokusunu sıcağını hissetmekten ihtiyac duyyorum...ama ama bu doğrumudur.ya ilere bakarsak ileri için bu doğrumudur.İç güdüsel olark yaptığım doğru olduğunnu hissediyorum ama ya yanlış ise ya bu benim ihtiyaçlarımı yansatıyor....Bir yerde okumuştum 3 yaşından sonra çocuklar anne yanında uyumamsı gerek..heleki erkek çocuk..ama her okduğumuz şey ne kadar doğru...Gerçekten kafam çok karaşık.....Kitaplar bunun yanlış olduğunu yazar ama biz Sanberkle çok mutluyuz böyle......
