Yine Bulgaristan

Evet Bayramdan sonra Türkiye'ye dönemedik biz.Bazı işlerim olduğundan Bulgaristanda kalmak zorundayım.Eşime sağolsun yalnız kalmayım diye iki uçak bileti alıp annemlere gönderdi.bu ziyaretimiz biraz hazırlıksız buldu bizi.Yeterli giyicek ve oyuncak almadık ama bu ayrılığımız için psiholojik olarak hazırlanmamıştık daha çok.Buna rağmen olayın olumlu tarafından bakmaya çalıştım.En azından çocuk köyde daha özgür oynar arkadaşları ile buluşacak.Onun için güzel bir haftalar olur diye düşündüm.

Bulgaristana gelmemiz her ilk günlerde aynı şey yaşıyoruz.İlk birkaç gün benden hiç ayrılmaz sanırım babası gibi ben de onu bırakacağım diye korkuyor.Ama sonra rahatlayıp babamla bol bol gezmeye çıkıyorlar.Ama hava soğuk diye ve yolda çok çocuk olmadığından  çabuk sıkılıp eve dönemek istiyor maymun.Evde istiyorum diye tuturuyor.Buraya şuraya gidelim diyorum yok yok ev kuşumuz evde mutluyumuş:)

Odunla uğraşmaya çok seviyor bizimki.Yazınki ziyaretimizde tam odun vaktiyidi,herkes kışa hazırlanıp kamyon kamyon odun getirip kesiyordu.O zamanlarda Sanberkin en büyük eğlencesiydi.Daha sonra İstanbuldayken de evde bol bol odun getir-kesme oyunu oynadık.Şimdi de bu odunları sobaya yaktığımız görünce Anne çok ilginç der.Bu sonzamanlarda ilginç,komik ve hoş kelimelrei sık sık kullanmaya başladı:)

 Daha ilk günden eğlenceler başladı.Tam da denk geldi.Amcam evin yanında garaj inşaat yaptırmış ve artan toprağı köyün dışında götürmek için bir traktör ve kepçe getirtmişti:)Tüm bu toprak kepçeyle alıp traktöre doldurma işine Sanberk bayıldı.Anne çok mutluyum dedi burda kalalım(aneannede)

 Kendini önemli hissetsin diye bu zor işte onada bir görev verdik.Kepçe durduğunda Sanberk ona yardım etti:)

 Nezim abisiyle kendilerine oyun buldular birden toprak kocaman dağa oldu ve iki kahraman ona tırmanıp yeni dağa keşefettiler:)

Bol bol tırmandılar ,bol bol kaydılar, bol bol kirlendiler yaşasın çocukluk:)

Gündüz güzel geçiyor.Çocuklar,akrabalar günümüz dolu geçiyor.Ama akşam gelince babasının yokluğunu hissedeiliyor.Akşamları baba işten gelir gelmez daha yüstünü değiştirmeden oynamaya başlıyor oğlunla.Hepimiz için çok sevdiğimiz bir saatlerdir.Baba oğlu hasret giderirken ben odamda kapanıp biraz kafayı dinletiyorum,sevdiğim bir film izleyip bir anne olduğumu unutabiliyorum.Çoktan okumak istediğim kitapları okuyabiliyorum.Ama şimdi babamız burda olmayınca hem Sanberk hem benim için zor akşamlar oluyor.Ben daha yorgun oluyor Sanberk ise daha çok babasını özlemeye başlıyor.Önceden ne kolaydı burda kalmak.Ama şimdi çocuk artık konuşabiliyor çok iyi olmasa da kendini ve duyuduğu duyguları anlatabiliyor.
İki gece aramızdaki geçen diyaloglar:
Ben :Sanberk çok gevezelenmeye başladın oğlum.
O:anne sıkılyorum
Ben:neden sıkılıyorsun bak oyuncakların var hadi bitane seç oynayalım
O:bunlar hoşuma gitmiyor.
Ben:nasıl hoşuna gitmiyor bak arabalar var çeşit çeşit,saymaya başlıyorum yarış araba,kamyon,çimeto kamiyorn vbs.
Bakar bir bahane araıyor ne söyleceğini düşünüyor
O:Bunları istemiyorum bu yeşil,Baçi(Sanberk)mavi istiyo
Mavi buluyorum al sana mavi derim
O:Bu küçük büyük istiyorum
Ben:Ben sıkılmaya başladım ama.Bişey istiyorsun bulduğumda yine memnun olmuyorsun.
O:Anen hoşuma gitmiyor..........dağıtmışsın anne(demek istediği herşey bir sepet içinde ,evdeki dolabı özlüyormuş meer herşey bir sepette olunca istediğini hemen görmediği için sıkılıyormuş)

 bir diyalogumuz
O:Anne Baçi ve anne nerde
Ben:Biz anneannedeyiz,burda hoşuna gidiyormu?
O:evet hoşuma gidiyor
ben:Burda kalalım mı*
O: hayır,kalmayalım,eve gidelim anne.
Ben:Neden burda aneane var,bobu(benim babam) var,ve diyer akrabaları sayıyorum.
O:yok anne kalmayam Türkiyeye gidelim.
Ben:neden burda mutlu değilmisin
O:mutluyum , eve gidelim anne
Ben Burda at,köpeğimiz var onlarla oynarsın
O:yok anne ben eve gideceğim.
Ben:Gidersen anneane seni çök özleyecek ama
O:biraz kalcam ve eve gidecem
Ben:güzel biraz daha kalcaz o  zaman.
O:kalmayalım,eve gidelim
Ben :hani mutluydun hoşuna gidiyordu ve yine bu var şu var saymaya başladım,neden eve gitmek istiyorsun
O:baba var evde anne:((((((((((((

Biliyorum yavrum biliyorum ben de babanı çok özledim.

Düşünüyorum da çocuklar büyüdükçe hayat nasıl da zorlaşıyor.Artık eski bebemiz yok hala gözümde küçük dursa da büyüdüğünü farkındayım ama hala inatla O anlmaz ve bilmez derim.Ama yanımda ayrı bir kişi var artık isteklerimiz farklı olacak ve oluyor.Bazen beni mutlu eden onu mutsuz yapacaktır.
Gititkçe bir  köprünün iki kenarında aynı anda basmam zorlamaya başladı,bir gün bu  mumkün olmayacaktır.
Yansın anna yüreği yansın yeterki benim yavrum mutlu olsun.