Evet günün sorusu.Her gün bu düşünceyle yaşıyoruz.Küçük oğlumuz ne zaman doğucak.20 ağustosu bekleycek mi yoksa benim hissetiğim gibi bayram için hediyemiz gelecektir.:))))Ne zamadır yazmak istedim ama neden yazamadım hiç bilmiyorum.Önce cinsiyeti öğrenelim yazarım sonra iznine çıkınca yazarım sonra da öyle devam etti.Yazamadım.
Son zamanalarda Sanberkin en çok ilgilenen konu olarak daha fazla beketmeden kendimi yazmak zorunda hissettim.Oğlumun haayatında ailemize yeni biri gelecek bu macerada Sanberkin hissetiklerin,düşüncelerini,yaptıklarını anladığım kadarıyla kayıt altında almak istiyorum.
Kardeş için nasıl söyledik.Hiç zor olmadı.Daha önceden biliyordu zaten bebekler anne karnında büyür ve yeterince büyünce doğarlar.Hep sorardı zaten benim kardeşim büyümeye başlamadı mı diye.Bizde dr kontrolünden gelir gelmez onunla paylaştık.Bebek artık büyümeye başlamış ve yazın aramızda katılacaktır.A öylemi dedi afferin ona ben hep söylüyordum hadi büyü artık.:))Bu cevapla olaydı kendi için bir yer aradı bu konuda kendisi de katkıda bulunmuş olmak istedi.Söylediklerini onay vererek onun çok önemli olduğunu göstermek istedik.
Gün geçmiyor bişey sormadan.Bebek nasıl büyüyor nasıl oldu,ne zamana doğucak,nasıl doğucask,nerden çıkacak.Bunu anlatmak için onunla hamileyken fotoraflarımıza bakıyoruz sonra hastane fotorafları ve kendi bebek fotorflarına bakıyoruz.O da benim karnımdaymış oda minik bebekmiş hepsi bunlar onu çok heycanladırıyor ve çok hoşuna gidiyor.
Kendi rolunu anlamak için sık sık soru soruyor anne senin abin kim,sen küçükken ne yapıyordunuz,o ne yapıyordu,sen ne yapıyordun.Bu soruları sorarak abi ve kardeş nasıl bir şey olduğunu anlmaya çalışıyor.Aynı sorular babasına da sorarak bizim küçüklüğümüzden anlatığımız hikayelerine kahkalarla gülüyor çok hoşuna gidiyor.Hem de hayal kuruyor biz de kardeşimle böyle böyle yaparız şöyle ederiz.Aynı bizim anlatıklarımız tekrarlayarak kendisi kardeşiyle yapacağına inanıyor.
Hamileliğim ilerdekçe bebek harektleri hissedince ve görünce bana daha düşükün oldu.Anne acımıyormu diye sorar hep.Ne kadar acımadığını anlatsam da endileşiyor yine.Eğilmeyi zorlandığımı fark etmiş ve dışırdan gelince ben söylemeden hemen terliğimi alır yerine koyar.Çamışır asamaya başlayım koşar yanıma uzatır çamışırları mandaları da verir.Yastık verir beline koyarsın rahat otursun der.Benimle oynamak istiyor ama bazı oyunları oynayamayacağıma farkında ve hep kitap kalem getirir çok sevk almasa da sırf benimle bişey oynasın kitap kayt etkinliklere rıza oluyor.Böyle olunca da üzülüyorum bir taraftan sanki oğlumun büyümesini zorlamışız gibime geliyor.Ona bir yük vermek istemiyorum ama sanırm hayat böyle bizi büyütmek için farklı fırsatlar veriyor ve ne kadar zor olsa da büyümemiz olgunlaşmamız için bunları yaşamak zorundayız.
Umarım iki oğlum en iyi arkadaş en iyi sırdaş en dost olcaksınız.Bir annenin en çok istediği şeydir.
